Een Ochtend vol Inzichten: Over Loslaten en Aanwezig Zijn

Deze ochtend begon voor mij met een bijzonder schouwspel: ik reed weg van een bijna volle maan, recht naar een krachtige oranje-rode opkomende zon. Best vroeg voor een zaterdagochtend, maar het was het waard. De dag stond grotendeels in het teken van autoritten, mijn zonen van de ene kant van het land naar de andere brengen. Of het nu echt zo ver was, weet ik niet, maar zo voelde het wel.

De Kracht van Kleine Momenten

Tijdens die ritten realiseerde ik me hoe graag ik juist in die kleine momenten met mijn kinderen samen ben. Hoe vermoeiend het fysiek soms ook is, het zijn de momenten waarop je je kind op een unieke manier ziet. Je ziet ze in een groep, tussen mensen van wie ze houden en die van hen houden. Je voelt de dynamiek, de kracht die daaruit voortkomt. Het is altijd bijzonder.

Als je meer dan één zoon met hun vrienden in de auto hebt, voel je de verschillen tussen jong en oud, tussen wijsheid en nieuwsgierigheid, tussen ervaring en naïviteit. Op zulke momenten voel ik me intens dankbaar. Dankbaar dat ik hun moeder ben, dankbaar dat ze er zijn.

Waarom Creëer Ik Die Momenten Niet Vaker?

Toch vraag ik me vaak af waarom ik die momenten niet vaker zelf creëer, gewoon thuis. Misschien doe ik het wel meer dan anderen, misschien ook niet. Maar het zijn zulke waardevolle momenten: momenten om ze te zien groeien, om mijn telefoon weg te leggen en er echt te zijn. In de auto lukt dat vanzelf, maar ook bij het kijken naar een wedstrijd probeer ik er gewoon van te genieten.

Wat Hebben We Nodig om Meer Aanwezig te Zijn?

Soms vraag ik me af wat er nodig is om dat anders aan te pakken. Om ‘s ochtends bewuster te gaan zitten, niets anders te doen dan mijn kinderen observeren en ze zichzelf te laten zijn. Hoe meer ik dat doe, hoe meer ruimte er ontstaat, hoe meer aanwezigheid ik bied. Dan is er minder haast, minder discussie. Zoals deze ochtend: we waren laat opgestaan, maar er was geen gejaagdheid, geen dwang. Gewoon blijven ademen in het nu, hier en nu blijven.

De Kracht van het Hier en Nu

Dat hier en nu blijven is iets wat ik steeds vaker kan volhouden. In mijn werk hoor ik vaak van klanten, jong en oud: “Dat hier en nu, wat is dat eigenlijk?” Of: “Dat duurt vijf minuten en dan ben ik het weer kwijt.” Maar vijf minuten is al een mooie start als je oefent.

Mijn uitnodiging: zet een timer en begin met 90 seconden. Sluit je ogen of staar naar één punt en voel wat ademen met je doet. Niet sturen, niet oordelen, gewoon zijn. Als je dat elke dag doet, tot je 90 seconden lang aanwezig kunt blijven, zet je een grote stap. Als je bij een emotie die opkomt, 90 seconden aanwezig kunt blijven, dan stroomt het door. Het zet zich niet vast in je lichaam.

Loslaten: Wat Betekent Dat Echt?

Idealiter kun je daarna even schudden, zoals een hond, en voel je je herboren. 90 seconden, meer is het niet. Adem bij voorkeur in door je neus en uit door je mond. Laat je kaken los, zodat je systeem open is en je kunt loslaten.

Soms ontstaat er discussie over het woord loslaten. Voor mij betekent loslaten beseffen dat er weinig is dat je echt kunt vasthouden. Als je het leven probeert vast te houden, loop je mentaal, emotioneel of fysiek vast. Loslaten is beseffen dat je het niet vast kunt houden.

Het leven wordt vaak vergeleken met water. Probeer water in je handen vast te houden en kijk hoe lang het lukt. Het is een mooi spel om met kinderen te doen, zelfs met tieners die soms emotioneel vastlopen. Laat ze hun handen onder de kraan houden en het water proberen te pakken. Het is grappig, maar het geeft ook levenslessen mee.

De Magie van het Loslaten

Dat is wat ik vandaag wil meegeven. Besef dat er niets is wat je echt kunt vasthouden. Loslaten betekent niet dat het niet meer bestaat, maar dat het ruimte geeft aan het hier en nu, aan gewoon zijn.

Ik wens je een heerlijke dag. Tot gauw.

Onthoud:

* De Magie leeft in Jou!* – Usha Deurinck

Tussen Leuven en Maasmechelen vroeg in de ochtend, 26/09/2026